Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βρεις γύρω σου ανθρώπους που θα σε αγαπήσουν και θα σε στηρίξουν?
Γιατί είναι τόσο εύκολο να βρεθεί στο δρόμο σου κάποιος τόσο πρόθυμος να σου τσακίσει τα φτερά?
Γιατί έρχεται πιο φυσικά σε κάποιον να πληγώσει και να αφήσει πίσω του πόνο και απελπισία?
Γιατί δεν κάνουμε για τους άλλους αυτά που θα θέλαμε να κάνουν οι άλλοι για εμάς?
Πότε μάθαμε μόνο να ζητάμε και να παίρνουμε χωρίς να δίνουμε τίποτα σε αντάλλαγμα?
Ποια ήταν η καθοριστική στιγμή στη ζωή του καθένα από εμάς που σκλήρυνε την καρδιά μας?
Πώς θα καταφέρουμε να συγχωρήσουμε και να αφήσουμε πίσω μας αυτά που μας βαραίνουν?
Ποιος μας έπεισε πως είναι ευκολότερο να είμαστε μόνοι, από το να έχουμε κάποιον να νοιαζόμαστε?
Τι μας έκανε να πιστεύουμε πως είναι φυσική η αδιαφορία και ύποπτο το ενδιαφέρον και η ευγένεια?
Θα σταματήσουμε ποτέ να φοβόμαστε τη σκιά μας?
Θα μάθουμε ποτέ να απαιτούμε ΑΓΑΠΗ ΑΛΗΘΙΝΗ κι όχι κούφια λόγια που χάνονται στον αέρα?
Θα καταλάβουμε ποτέ πως αξίζουμε το καλύτερο κι όχι το μέτριο ή το ψεύτικο?
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ χρειάζονται, να έρθουν δίπλα μας σαν άγγελοι, ν'ανοίξουν τα φτερά τους και να μας σκεπάσουν.
Να ζεστάνουν τις καρδιές μας και ΝΑ ΜΑΣ ΜΑΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ τι σημαίνει αγάπη, σα να γεννηθήκαμε σήμερα.
Όσα κι αν γεμίζουν μέλι τις ζωές μας...
Δεν πειράζει.
Αν θυμόμαστε να αγαπάμε δεν πειράζει...
